Każdy dzisiaj żyje wydarzeniami bieżącymi, czy tego chce, czy nie chce, jedni mniej, inni więcej. Ja należę już do tych, którzy owszem, śledzą co się dzieje ale już tylko z drugiej albo i nawet trzeciej ręki, chyba że sam zajrzę tu i tam i przeczytam nagłówki tych wiadomości. Epstein został “przykryty” wojną i tyle. A jej cel, poza właśnie tym i tym, że Iran obok Syrii i Korei Północnej był właśnie jednym z ostatnich niezależnych krajów (po Syrii już tylko został piasek, a Korea Północna, niech sobie tam jest i daje światu przykład, jak ma być wszędzie za chwilę, po prostu), jest zupełnie oczywisty, przynajmniej dla mnie i nie tylko. Ale to temat drażliwy, nie będę kontynuował.

Okazuje się, że “napakowałem” się tą wiedzą polityczną i nie tylko, że doprawdy nic więcej mi nie potrzeba, by rozumieć, co się na arenach świata odbywa. Zdecydowanie bardziej interesuje mnie już, co się odbywa na arenach sportowych. Tak było od zawsze. Zmieniło się dopiero w czasie mojej emigracji. Ale zacząłem się starać z całych sił, by to wróciło. I jakieś sukcesy na tym polu już mam :-). Ostatnia olimpiada zimowa we Włoszech nawet była przeze mnie oglądana w dużo większym zakresie czasowym, niż w ogóle przez te ostatnie lata, a też mamy przecież i nową Igę Świątek w skokach narciarskich i to jest to.

A skąd w ogóle ten kapłan i powołanie do kapłaństwa teraz? W zasadzie nie wiem, chociaż się domyślam. Co dla mnie znaczy kapłaństwo naszego Kościoła, nie muszę tłumaczyć. Pisałem kiedyś o tym, że prawie mnie kierowano do seminarium duchownego w okresie mojej matury, co teraz, po latach uważam właśnie za prawdziwe odkrycie mojego powołania przez moją wychowawczynię ale nie do stanu duchownego. Reszta, jak najbardziej. Dlatego też, kapłani, osoby duchowne, od zawsze byli, są i będą dla mnie ludźmi, którzy są mi najbliżsi. I jasnym jest, że są kapłani i kaþlani. Ale szczęśliwi ci, którzy potrafili i potrafią odszukać kapłana właśnie. To nie jest trudne, gdy już się coś wie. Ale trzeba tego chcieć.

Na dzisiaj to bardzo ważne, uważam, bardzo ważne. I dlatego zacząłem sięgać częściej do książki, którą stale mam pod ręką, czyli “Moc milczenia”, kard.Roberta Saraha. To zasiew, który daje plony. I wcale to nie jest tak, by zamilknąć, jak czynią to mnisi w klasztorach. Nie mieszkamy tam, chociaż pobyt czasowy wskazany dla każdego, jak najbardziej. Jeszcze tego nie przerabiałem. Ale kto wie … Nie ale poznanie, jak to jest, gdy się milczy daje dużą siłę. Sprawdzone, chociaż trudne.

Kard.Robert Sarah, to właśnie kapłan z powołania. Każdy kapłan takim jest powie jeden z drugim. I to jest prawda. Idąc do seminarium duchownego, czy klasztoru, młody człowiek właśnie idzie tam, kierowany Duchem Świętym, który mu to powiedział. Jednak potem i widzimy to na co dzień, jakże wielu kapłanów chce być ponad Duchem Świętym, będąc interpretatorami naszej Wiary według własnego widzi mi się. Nie tracą swojego kapłańskiego namaszczenia i mogą odprawiać mszę świętą, udzielać błogosławieństw … ale mogą prowadzić nas na manowce właśnie, skąd trudno potem wyjść. Trzeba więc uważać.

Na Górnym Śląsku skąd mój ród, przyszli kapłani, nie pamiętam już dokładnie, czy przed wstąpieniem do seminarium duchownego, czy rok przed święceniami kapłańskimi, szli do pracy, do kopalni. Tak, tak. To jest właśnie to życie, które potem powodowało, że ich kręgosłup wiary był stale prosty. I nawet tutaj w Anglii, okazuje się, jak bardzo są cenieni do dzisiaj. Wielokrotnie przeze mnie wspominany proboszcz polskiej parafii na Devonii w Londynie, ks.Bogdan Kołodziej, pochodzi z Rudy Śląskiej. Jeszcze przed moim wyjazdem z Kent został kanclerzem Polskiej Misji Katolickiej w Anglii i Walii, wybrany przez Episkopat Polski. Z Górnego Śląska, z Rybnika był wikary, gdy odchodził. A wcześniej też byli tam księża z Górnego Śląska.

W moim obecnym kościele, gdzieś tam w północnej Anglii, jest tak, jak na obrazku poniżej. I jest ksiądz, już schorowany, chodzący o lasce ale o głosie, który nie jeden młody mógłby pozazdrościć. 

______

	cbrengland
	2 marca 2026 01:22